U-180 – niemiecki okręt podwodny z czasów drugiej wojny światowej, jedyny obok U-195 U-Boot typu IXD-1. Okręt ten odbył dwa rejsy bojowe, z których pierwszy miał na celu spotkanie na Oceanie Indyjskim z japońskim okrętem podwodnym I-29. Rejs ten zakończył się powodzeniem, a powracając z niego okręt dostarczył do bazy w Bordeaux m.in. 2 tony złota dla Ambasady Japonii w Berlinie. W czasie swej służby U-180 zatopił dwa statki brytyjskie o łącznej pojemności 13 298 BRT. Zaginął po 23 sierpnia 1944 roku w nieznanych okolicznościach.
Budowa i wejście do służby Zamówienie na budowę U-180, pierwszej jednostki typu IX D1 – reprezentanta największego typu niemieckiego okrętów podwodnych, zostało złożone 28 maja 1940 roku w należącej do koncernu Deschimag stoczni AG Weser w Bremie. Oficjalne rozpoczęcie budowy nastąpiło 25 lutego, wodowanie zaś 10 grudnia 1941 roku. Pięć miesięcy później – 16 maja 1942 roku okręt został przyjęty do służby w Kriegsmarine pod dowództwem Fregattenkapitäna Wernera Musenberga, w składzie szkolnej . Jednostka ta była konstrukcją nieudaną, napędzaną chłodzonymi wodą sześcioma dwudziestocylindrowymi silnikami Diesla Mercedes-Benz o mocy 1500 KM każdy.