Silniki oryginalnie stosowano na kutrach torpedowych (S-Boot) i nawet dostosowane dla U-Bootów sprawowały się na nich nie najlepiej – wydzielały dużą ilość dymu, były też przyczyną wysokich temperatur wewnątrz kadłuba. Układ napędowy U-180 uzupełniały dwa silniki elektryczne Siemens i dwa wały napędowe z jedną śrubą każdy. Podobnie jak inne niemieckie krążowniki podwodne, U-180 miał sześć wyrzutni torpedowych, w tym cztery na dziobie, zabrać zaś mógł 27 torped (w tym 12 w pojemnikach na górnym pokładzie). Wyposażony był też w jedno zamontowane przed kioskiem działo kalibru 105 mm (ze 150 pociskami) oraz dwa działka przeciwlotnicze kalibru 37 i 20 mm.
Rejs na Ocean Indyjski W 1942 roku dowództwo U-Bootwaffe OKM postanowiło zrealizować zadanie specjalne polegające na spotkaniu z japońskim okrętem podwodnym I-29, w celu wymiany osób i ładunku. Do wykonania misji wybrany został U-180, który 1 lutego 1943 roku został włączony w skład operacyjnej . Przed wyjściem w pierwszy rejs bojowy 9 lutego 1943 roku z Kilonii Musenberg otrzymał polecenie atakowania wyłącznie samotnie płynących statków, pod pokład zabrał zaś Subhasa Bose. Był on politykiem, przewodniczącym Indyjskiego Kongresu Narodowego. Aresztowany za antybrytyjskie poglądy, zbiegł do Niemiec.