W XVII wieku, w związku z zagrożeniem epidemią dżumy, obecnej również na terenie Gdańska, stworzono dom dla zadżumionych, izolujący chorych.
Zapobieganiu rozwojowi chorób służyły także rozmaite przepisy sanitarne. W 1331 roku wprowadzono przepis stanowiący, iż rzeźnie muszą znajdować się poza miastem. W roku 1443 powstały przepisy sanitarne dotyczące budowania studni i handlu żywnością na targowiskach. Dwa lata później – u schyłku panowania Krzyżaków – ukazały się przepisy dotyczące czyszczenia ulic, a później – w 1511 roku – przepis o obowiązku wywożenia śmieci poza miasto przez kamieniczników. W roku 1536 rozpoczęto budowę wodociągu w Śródmieściu.
thumb|250px|Kościół św. Elżbiety w Gdańsku Z rozwojem lecznictwa związane było także powstanie w roku 1399 pierwszej apteki w Gdańsku. Prawie dwa wieki później (w 1579 roku) wydano przepisy o funkcjonowaniu aptek, mówiące m.in. o tym, kto może prowadzić apteki i regulujące dostawy leków.