Prawostronny ruch obrotowy śmigła zrównoważono skracając prawy płat o 20 cm.
Problemy z otwieraniem drzwi komory bombowej w czasie ataku rozwiązano wycinając w drzwiach otwory na bomby. Maszyny ciągle powstawały jako dwumiejscowe z łatwością przebudowy na jednomiejscowe. Zakłady Breda zbudowały 80 egzemplarzy Ba.65/A.80 o numerach ewidencyjnych od MM.75163 do MM.75242, w okresie od stycznia do września 1938 roku, a zakłady Caproni zbudowały dwie serie: 39 samolotów o numerach od MM.75243 do MM.75281 i 18 MM.75282 do MM.75299 w okresie od lipca 1938 do kwietnia 1939 roku. Powstało w sumie 137 samolotów w tej wersji, w tym sprzedanych 25 do Iraku i Portugalii.
Sześć maszyn wysłano w październiku 1938 roku do Hiszpanii w celu sprawdzenia ich przydatności. Łącznie na front trafiło 10 samolotów napędzanych nowym silnikiem. Walory bojowe próbowano poprawić przez dodanie wieżyczki typu L z karabinem maszynowym 7,7 mm. Kiedy okazało się, że stawia ona bardzo duży opór, zastąpiono ją wieżyczką typu M, jednak testy ponownie nie wypadły pomyślnie. Ostatecznie samoloty produkowane od kwietnia 1939 roku otrzymały owiewkę otwartego stanowiska obserwatora. Ta wersja nosiła oznaczenie Ba.65.bis. Jednocześnie w kwietniu roku 1939 rozpoczęto przebudowę wszystkich samolotów na jednomiejscowe. Wcześniej część maszyn sprzedano do kilku państw.