Jest to mniej więcej 1/10 całości pracy.
Z tej części wyłaniają się biografie 6 Patriarchów chanu: Bodhidharmatrāty (lepiej znanego jako Bodhidharma) (zm. ok. 530), Huikego (487–593), Sengcana (zm. 606), Daoxina (580–651), Hongrena (602–675) i Huinenga (638–713). Po czym następuje tekst o IV-wiecznym mnichu Dao’anie (312–385), kontynuowany przez długą serię cytatów z indyjskich sutr i apokryficznych prac chińskich. Następuje powtórzenie sceny przekazania szaty i Dharmy przez Hongrena do Huinenga.
Wtedy pojawia się najsłynniejsza część tego tekstu, czyli przekazanie szaty Huinenga, która znajduje się w posiadaniu cesarzowej Wu Zetian; tu następują krótkie biografie Zizhou Zhishena (609–702) i jego następcy Zizhou Chujiego (Tang Chuji) (669–736). Potem pojawia się bardziej obszerna biografia koreańskiego mistrza Wuxianga (kor. Musanga), nauczyciela Wuzhu, ale również i Mazu Daoyiego. Następny pasaż poświęcony jest dyskusji propagatora Szkoły południowej Hezego Shenhui (688–770) z różnymi rozmówcami. Ta część od Bodhidharmy do Shenhui zajmuje około 30% całości.