Początek pracy zawiera bibliografię, z której korzystali autorzy tekstu. Jest to 37 tytułów. Po czym opowieść rozpoczyna się od snu cesarza Minga z dynastii Han, w wyniku którego postanawia sprowadzić do Chin buddyjskie teksty. Po tym następuje opis rywalizacji między buddystami a taoistami w wykorzystaniu magicznych mocy. Kolejnym tematem jest krótkie przedstawienie Buddy Siakjamuniego i cytat z taoistycznej pracy z III w. Huahu jing (Księga o nawróceniu barbarzyńców). Po czym następuje druga wersja legendy o cesarzu Mingu. Po krótkiej dygresji z anegdotą o znanym mnichu Huiyuanie (334–417) pojawiają się cytaty z dwu znanych sutr, a następnie cytat z V-wiecznego tłumaczenia pracy (najpewniej chińskiej kompilacji) ukazującej transmisję Dharmy od Buddy aż do 23 pokolenia w Indiach i Kaszmirze. Ten „rozdział” jest uzupełniony przez autorów Lidai fabao ji do pokolenia 29 – czyli „Bodhidharmatrāty”, założyciela linii przekazu Dharmy, która biegła do szkoły baotang. Po czym następuje dyskusja z rywalizującą linią przekazu Dharmy ukazaną w innym VIII-wiecznym tekście – Lengqie shizi ji (Kronika mistrzów i uczniów Sutry Lankawatary). Następnie autorzy polemizują z pochodzeniem tej linii przekazu.