Niektóre relacje mówią o bestialskim zabijaniu małych dzieci poprzez rozbijanie ich główek o pnie drzew.
Mordowanie psychicznie chorych
Nazistowska ideologia uznawała osoby psychicznie chore za „niezdolne do współżycia społecznego i wiodące żywot niegodny życia”. Władze III Rzeszy potraktowały więc wybuch wojny jako znakomitą okazję do rozpoczęcia ich eksterminacji, którą eufemistycznie określano mianem „eutanazji”. Mordowanie chorych psychicznie na ziemiach polskich miało miejsce już od pierwszych tygodni okupacji hitlerowskiej. Na Pomorzu polecenie „opróżnienia” tamtejszych zakładów leczniczych i opiekuńczych z pacjentów otrzymał Kurt Eimann.
Po wojnie Eimann twierdził, iż był przerażony postawionym przed nim zadaniem – niemniej jednak do jego realizacji przystąpił bardzo skrupulatnie. Nie starając się o uzupełniające wskazówki od swoich przełożonych, odnośnie do wykonania rozkazu, zdecydował się na dokonanie zamierzonych zabójstw z ludźmi swojego oddziału.