Po opanowaniu Pomorza Niemcy przystąpili do eksterminacji polskich elit politycznych, gospodarczych i intelektualnych, które obarczali winą za politykę polonizacyjną prowadzoną na ziemiach zachodnich w okresie międzywojennym oraz traktowali jako główną przeszkodę na drodze do szybkiego i całkowitego zniemczenia regionu. Polscy historycy oceniają, że w okresie: wrzesień 1939 – wiosna 1940 zamordowano w prowincji Gdańsk-Prusy Zachodnie od 36 do 50 tysięcy ludzi. Niemiecki badacz Dieter Schenk oszacował z kolei, że w 432 miejscach na Pomorzu wymordowano w tym czasie od 52 794 do 60 750 osób. Największym miejscem kaźni, a zarazem symbolem martyrologii Polaków na Pomorzu, stały się Lasy Piaśnickie, gdzie zginęło od 12 tys. do 14 tys. ludzi.
Wachsturmbann „Eimann” wraz z członkami Einsatzkommando 16 i wejherowskiego Selbstschutzu (paramilitarna formacja złożona z przedstawicieli niemieckiej mniejszości narodowej, zamieszkującej przedwojenne terytorium Rzeczypospolitej) brał udział masowych egzekucjach w Piaśnicy. Oblicza się, że esesmani Eimanna byli w stanie rozstrzelać dziennie ok. 150 ludzi. Niektórych rannych dobijano ciosami kolb karabinowych, o czym świadczą roztrzaskane czaszki odnalezione w mogiłach. Przed egzekucjami – co potwierdzają zeznania świadków oraz wyniki oględzin odnalezionych zwłok – Niemcy torturowali skazańców.