Mogły one być wsparte przez miejscowe oddziały SS i SA, liczące około dziesięć tysięcy członków, oraz organizacje paramilitarne Stahlhelm i Soldatenbund złożone z kilku tysięcy rezerwistów.
Znaczną rolę w remilitaryzacji Gdańska odegrał Reichsführer-SS Heinrich Himmler, który w czerwcu i lipcu 1939 potajemnie wizytował miasto. Podczas spotkania z gauleiterem Forsterem, Himmler uznał dotychczasowe siły SS stacjonujące w Gdańsku za zbyt słabe i postanowił je wzmocnić. W efekcie w lipcu 1939 utworzono silnie uzbrojoną, blisko 1500-osobową formację SS-Heimwehr Danzig – złożoną częściowo z esesmanów przerzuconych nielegalnie do Gdańska z terytorium Rzeszy.
Siły te nadal uważano jednak za niewystarczające, w związku z czym rozporządzeniem Senatu Wolnego Miasta Gdańska z 3 lipca 1939 powołano do życia kolejną jednostkę – tzw. SS-Wachsturmbann (pol.: „Oddział wartowniczo-szturmowy SS”). Na czele oddziału stanął SS-Obersturmbannführer Kurt Eimann, dotychczasowy dowódca 36 pułku SS, którego podkomendni tworzyli zasadniczo trzon nowej jednostki. Od nazwiska Eimanna oddział przyjął również swoją nazwę. Koszty jego utrzymania i wyposażenia ponosiła gdańska policja z sum przyznawanych przez Ministerstwo Finansów Rzeszy władzom Wolnego Miasta Gdańska.