Do rozpoczęcia wojny jednostka Eimanna była najdroższym w utrzymaniu oddziałem gdańskiej policji.
Organizacyjnie SS-Wachsturmbann podporządkowany był bezpośrednio władzom Senatu Wolnego Miasta Gdańska i prezydentowi policji Helmutowi Froebössowi, a po wybuchu wojny i reorganizacji policji oraz wcieleniu Wolnego Miasta do Rzeszy – gauleiterowi Forsterowi oraz komendantowi policji Schutzpolizei w Gdańsku. Przed wybuchem walk SS-Wachsturmbann pełnił rolę „policyjnego batalionu posiłkowego”. W końcu sierpnia 1939 jednostka liczyła około 550 osób, dzieląc się na cztery Hundertschaften (pol.: sotnie, kompanie) i jedną Kraftfahrstaffel (kompanię transportową). W sztabie SS-Wachsturmbann znalazł się m.in. dotychczasowy dowódca gdańskiego 71 pułku SS – SS-Sturmbannführer Max Pauly (późniejszy komendant obozów koncentracyjnych Stutthof i Neuengamme).
Już w lipcu 1939 gdańscy esesmani zaczęli otrzymywać wezwania powołujące ich do służby w „oddziałach bezpieczeństwa”. Członkowie SS-Wachsturmbann stawić się mieli w koszarach Schutzpolizei we Wrzeszczu (przy obecnej ulicy Słowackiego), gdzie zostali podzieleni na kompanie.