Dzieci uratowała wilczyca, która zapewniła im przetrwanie karmiąc je własną piersią. Po jakimś czasie bliźniaków przygarnął pasterz Faustulus i jego żona Laurencja. Dojrzawszy bracia zemścili się na Amuliuszu przywracając w Alba Longa rządy swojego dziada Numitora, a sami postanowili zbudować własne miasto w miejscu ich cudownego ocalenia. Romulus, który według wróżby miał być jego założycielem zaorał Palatyn zgodnie z Etrusco ritu (rytuałem etruskim). Zazdrosny Remus przekroczywszy w złości święte granice został zabity. Miasto założono 21 kwietnia w trzecim roku VI Olimpiady (753 p.n.e.) i nazwano na cześć Romulusa.
Romulus thumb|200px|Rzeźba Giambologna (1581–1583) przedstawiająca porwanie Sabinek. Loggia dei Lanzi, Florencja, Włochy. Według Liwiusza Romulus został pierwszym królem Rzymu. Obwarował Palatyn, po czym prawnie zorganizował państwo i religię. Na wzór etruski przybrał zewnętrzne oznaki władzy takie jak orszak dwunastu liktorów. Starym obyczajem wprowadził prawo azylu, co przyczyniło się do znacznego wzrostu ludnościowego miasta. Następnie wyodrębnił arystokrację z rodów wyróżniających się zamożnością, liczebnością i innymi przymiotami zwaną odtąd ojcami (). Ustanowił też radę składającą się ze stu senatorów wywodzących się z rodów patrycjuszowskich.