thumb|Siostry mariawitki z matką Marią Franciszką (zdj. z 1910) Zgromadzenie Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania, Mariawitki – żeńskie zgromadzenie zakonne Kościoła Starokatolickiego Mariawitów założone pod nazwą Zgromadzenia Sióstr Ubogich św. Klary przez Feliksę Marię Franciszkę Kozłowską w 1887.
Dom generalny zgromadzenia znajduje się w klasztorze przy Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku. Od 2009 nie ma sióstr tego zgromadzenia w Polsce. Od 2011 jedna zakonnica posługuje w parafii mariawickiej w Paryżu.
Historia Zgromadzenie powstało 8 września 1887 w Płocku. W latach 1887–1905 działało jako rzymskokatolicka kongregacja skrytek pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Ubogich Świętej Matki Klary. Po ekskomunice Związku Mariawitów przez papieża Piusa X w latach 1906–1919 funkcjonowało jako żeńskie zgromadzenie zakonne Kościoła Katolickiego Mariawitów, a od 1919 – Starokatolickiego Kościoła Mariawitów.
Siostry mariawitki pracowały w wielu parafiach i filiałach Starokatolickiego Kościoła Mariawitów. Prowadziły ochronki, przedszkola i szkoły powszechne dla dzieci, kursy dla analfabetów, piekarnie, wytwórnie wód gazowanych, bieliźniarnie, hafciarnie i inne zakłady usługowe. Pomagały kapłanom mariawickim w ich pracy wykonując czynności katechetek, zakrystianek i organistek.