Stanisława Centnerszwerowa, z domu Reicher (ur. 1889 w Warszawie, zm. 1943 w Białymstoku) – polska malarka pochodzenia żydowskiego. thumb|245px|Pejzaż, 1917 Życiorys Urodziła się w 1889 roku w Warszawie, w inteligenckiej rodzinie. Kształciła się w prywatnej szkole Adolfa Edwarda Hersteina w Warszawie, a następnie przebywała w Paryżu, gdzie uczyła się malarstwa u Henri-Jean Guillaume Martina i Émileʼa Renarda. W tym okresie poznała dzieła Paula Gauguina, Vincenta van Gogha czy Mauriceʼa Utrillo. W latach 1911 i 1912 wystawiała prace na Paryskim Salonie Niezależnych, brała także udział w polskiej wystawie w Barcelonie, gdzie jej prace pokazano wraz z twórczością takich artystów, jak Olga Boznańska, Leopold Gottlieb, Mela Muter czy Józef Pankiewicz. Owocem jej licznych podróży po Europie były szkice architektoniczne i pejzaże.
Około 1912 roku powróciła do Warszawy. Wraz z takimi postaciami, jak Henryk Berlewi, Władysław Wajntraub czy Henryk Gotlib, należała do grona najwybitniejszych artystów pochodzenia żydowskiego swojej generacji i z czasem ugruntowała mocną pozycję w świecie artystycznym Warszawy. W 1913 roku wzięła udział w wystawie zbiorowej Stowarzyszenia Artystów Plastyków „Młoda Sztuka” i w drugiej wystawie artystów żydowskich.