Od kolejnego roku często wystawiała prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, wielokrotnie uczestniczyła także w wystawach Instytutu Propagandy Sztuki. Jej pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w 1924 roku. Należała do nielicznej grupy kobiet, które miały ekspozycję indywidualną w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych. Udzielała się w Komitecie do spraw Sztuki Żydowskiej, nadzorowała część aspektów działu graficznego na V Żydowskiej Wystawie Sztuki.

W swoim malarstwie czerpała z różnych nowoczesnych nurtów artystycznych, zaczynając od postimpresjonizmu francuskiego. Z początkiem lat 20. w jej twórczości pojawiły się elementy formizmu, jednak później skupiła się na metodach oddania światła w pejzażach o jasnej, ciepłej tonacji. Jej prace zaczęły cechować się wyrazistą fakturą, uzyskiwaną poprzez nakładanie farby szpachtlą, a kompozycje nabrały cech syntetyzmu. Należała do takich grup artystycznych jak żydowskie artystyczne Zrzeszenie „Muza” (1919) czy tzw. Grupa Pięciu (1933), potem Grupa Siedmiu (1937). Michał Weinzieher stwierdził, iż „wybitna kultura malarska, duża wiedza oraz subtelne wyczucie faktury i koloru wyróżniają zawsze obrazy artystki”, o jej pracach pisała również Paulina Appenszlak na łamach „Ewy”.