Albina Dunajewskiego, a siostrze Katarzynie Hałacińskiej powierzono budowę kolejnych, po osiedleniu w Hałcnowie domów zakonnych w Oświęcimiu (1892-94), Żywcu (1896-97), Stryju (1897-1902), a także sierocińca w Oświęcimiu (1902-05).
Przez 30 lat pracy w Zgromadzeniu Serafitek 16 lat była przełożoną w domach w Jarosławiu, Oświęcimiu, Stryju i Żywcu, a także zastępczynią przełożonej generalnej (1901-05) i ekonomką generalną (1909-1912).
Po zasięgnięciu opinii spowiedników i teologów (m.in. ks. Jana Balickiego i Kazimierza Waisa) w kwestii realizacji założenia zgromadzenia o charakterze pasyjnym udała się do bp. Adama Sapiehy, który poparł te zamierzenia i polecił skierować prośbę do Stolicy Apostolskiej. Po otrzymaniu reskryptu z Kongregacji de Religiosis opuściła zgromadzenie serafitek by ze względu na zewnętrzny cel nowego zgromadzenia poszukać miejsca do jego realizacji. Pozwolenie na osiedlenie w diecezji płockiej otrzymała od abp. Antoniego Juliana Nowowiejskiego i już we wrześniu 1919 roku zamieszkała w pierwszym domu nowego zgromadzenia w Płocku (późniejszym domu głównym). 4 października 1921 roku odbyły się pierwsze obłóczyny, na których przyjęła imię Józefa, a po odbyciu dwuletniego nowicjatu i złożeniu profesji zakonnej 15 czerwca 1923 roku została wybrana przełożoną generalną.