Jakow Dawidowicz Józefowicz, ros. Яков Давидович Юзефович (ur. w Łopienicy Wielkiej, zm. 5 lipca 1929 w Tartu) – rosyjski wojskowy (generał porucznik), emigracyjny działacz wojskowy i polityczny.
Życiorys Pochodził z dawnej rodziny tatarskiej ziemiańskiej herbu Radwan. Urodził się w majątku Łopienica Wielka (obecnie część Hryniewicz), w powiecie wołkowyskim guberni grodzieńskiej. Ukończył Korpus Kadetów w Połocku i Michajłowską Oficerską Szkołę Artylerii. Oficer z 1893 w 7 baterii artylerii konnej. W 1899 r. Ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Po ukończeniu akademii dowodził szwadronem, starszy adiutant (pomocnik dowódcy) 4 Dywizji Kawalerii, w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gdzie od marca 1901 do listopada 1904 był zastępcą dowódcy okręgu. Uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Od 19 listopada 1904 awansował do stopnia sztabsrotmistrza, na stanowisku oficera ds. zleceń specjalnych w sztabie kwatermistrzostwa rosyjskiej 3 Armii Mandżurskiej. Od 8 grudnia 1905 oficer ds. zleceń w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W grudniu 1908 r. pułkownik. Od 24 listopada 1910 szef Oddziału Zarządu Głównego Sztabu Generalnego (ZGSG), a od 17 kwietnia 1913 zastępca szefa Oddziału Dowodzenia i Służby Wojsk ZGSG.