W 1938 został przeniesiony do 1 pułku lotniczego na stanowisko dowódcy Zgrupowania Myśliwskiego. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 9. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa. W kwietniu tego roku, po reorganizacji Zgrupowania Myśliwskiego w Brygadę Pościgową, został zastępcą jej dowódcy, płk. Stefana Pawlikowskiego.
1 września 1939 roku po godz. 17 wystartował myśliwcem PZL P.11c ze 113 eskadry myśliwskiej, aby dołączyć do bitwy lotniczej na północ od Warszawy, lecz jego samolot został zapalony w okolicy Jabłonny przez myśliwiec Messerschmitt Bf 109 z dywizjonu I./JG 21 (prawdopodobnie pilot Fritz Gutezeit lub Heinz Dettmer). W literaturze można spotkać wersję, że sam podczas walki staranował jeden Bf 109Są dane niepotwierdzone, na podstawie książki innego pilota, kaprala Benedykta Dąbrowskiego o staranowaniu wrogiego myśliwca. Nowsze źródła (np. drugie wydanie: Jerzy Pawlak Polskie Eskadry w wojnie obronnej 1939 r WKiŁ 1991, nie potwierdzają jakiegokolwiek taranowania podczas walk we wrześniu 1939 i co znajduje potwierdzenie na Liście Bajana. Brak jest jednak potwierdzenia takiego faktu, także w samej relacji Pamuły. Sam wyskoczył z płonącego samolotu i bezpiecznie wylądował na spadochronieRelacja p.płk. pil.