W latach 1921–1922 był członkiem Koła Społeczno-Ekonomicznego przy Uniwersytecie Ludowym, kierowanego przez Jana Hempla, Bolesława Bieruta i Stanisława Tołwińskiego. Od 1922 był członkiem Komitetu Wykonawczego Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Po rozłamie w ZNMS był organizatorem powstałego w grudniu 1923, prokomunistycznego Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, w którym był zastępcą przewodniczącego Komitetu Wykonawczego. Również w 1923 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. W 1924 krótko pracował w Królewskiej Hucie, skąd powrócił do Warszawy, by poświęcić się wyłącznie działalności politycznej.

Wiosną 1925 przystąpił do Niezależnej Partii Chłopskiej (NPCh). Został instruktorem jej Zarządu Głównego i organizatorem partii na województwo (okręg) lubelskie. Chłopi nazywali go „Denizo”, tak też podpisywał swoje wystąpienia publiczne. Przyczynił się do zorganizowania najsilniejszego okręgu NPCh. W listopadzie 1925 uczestniczył w Kongresie Robotniczo-Chłopskim w Warszawie. W grudniu tegoż roku został członkiem Zarządu Głównego NPCh, który w następnym roku przemianował się na Komitet Centralny (KC). Na początku kwietnia 1926 wszedł w skład nowo utworzonego Wydziału Organizacyjnego NPCh. W lipcu i wrześniu 1926 zorganizował zjazdy wojewódzkie NPCh w Lublinie, którym przewodniczył.