Isleño (liczba mnoga Isleños), (francuski: Îlois) po hiszpańsku dosłownie oznacza „wyspiarza”. Isleños to potomkowie hiszpańskich osadników pochodzących z Wysp Kanaryjskich, zamieszkujących Luizjanę, Kubę, Wenezuelę i Portoryko. Nazwa „wyspiarze” została im nadana dla odróżnienia ich od „półwyspiarzy” – mieszkańców kolonii urodzonych na półwyspie Iberyjskim. Z czasem kasta „wyspiarzy” wykształciła swoje poczucie odrębności od reszty ludności zamieszkujących zamorskie terytoria Hiszpanii, proces ten miał miejsce przede wszystkim na terenie Luizjany.
W Ameryce Łacińskiej nadal rozróżnia się Hiszpanów pochodzących z Wysp Kanaryjskich od tych z Półwyspu Iberyjskiego. Oprócz nazwy Isleños funkcjonuje także określenie „Canario” (czasem także „Isleño Canario”).
Isleños w Luizjanie W Luizjanie mianem Isleños określa się potomków osadników z Wysp Kanaryjskich, którzy przybyli do Ameryki w czasach gdy była ona pod kontrolą Hiszpanii, w latach 1778–1783. Przybysze osiedlili się nieopodal Nowego Orleanu na terenach dzisiejszego St. Bernard Parish. Używali oni archaicznego, wiejskiego dialektu języka kastylijskiego. Jako że przez bardzo długi czas pozostawali w izolacji ich dialekt i tradycje przetrwały.