Od 1933 do 1935 był scenografem Operetki Warszawskiej. W latach 1934–1937 wraz z Bolesławem Cybisem stworzył fresk Bolesław Chrobry wytyczający granice Polski na Odrze w holu gmachu Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. W 1936 był jednym z projektantów wnętrz transatlantyku MS Batory. Ponadto wraz z dziesięcioma członkami „Bractwa” uczestniczył w tworzeniu cyklu siedmiu obrazów z dziejów Polski, przeznaczonych na Wystawę Światową 1939 w Nowym Jorku. Niedługo przed agresją Niemiec na Polskę wspólnie z Bolesławem Cybisem namalował w auli Gimnazjum Polskiego w Gdańsku patriotyczny fresk Niebo polskie.
We wrześniu 1939 został zmobilizowany. Uczestniczył w walkach w obronie Wybrzeża. Pozostały okres II wojny światowej spędził w niewoli jenieckiej w Oflagu II B Arnswalde. Zajmował się tam m.in. działalnością oświatową.
Po kapitulacji Niemiec współpracował jako scenograf z teatrem kierowanym przez Leona Schillera w Lingen (Ems). W okresie 1946–1947 był tam także kierownikiem artystycznym teatru kukiełkowego 1 Dywizji Pancernej.
Po powrocie do kraju zaangażował się w działalność Związku Polskich Artystów Plastyków.