Budowa Granit został pozyskany w Virolahti w Wielkim Księstwie Finlandii. W tym samym miejscu pozyskiwano materiał na kolumny Soboru św. Izaaka Dalmatyńskiego. Na specjalnie zaprojektowanym okręcie „św. Mikołaj” o ładowności ponad 1000 ton materiał został przewieziony drogą morską, najpierw do Kronsztadu, a później na Nabrzeże Pałacowe w Petersburgu. 1 czerwca 1832 r. był już w stolicy nad Newą. Rozpoczęto prace geologiczne, które zakładały wykopanie dołu głębokiego na około sześć metrów. Musiano poradzić sobie z poziomem wód gruntowych, w tym celu podobnie jak przy budowie Soboru św. Izaaka Dalmatyńskiego dla umocnienia podłoża wbijano w ziemię drewniane paleBazylow L., Historia Nowożytnej Kultury Rosyjskiej, Warszawa 1986, s. 323., a następnie zabudowano je granitowymi blokami grubymi na pół metra. Pośrodku umieszczono pojemnik z brązu, zawierający monety wybite z okazji zwycięstwa nad Napoleonem i ku pamięci cesarza Aleksandra. Ten etap prac zakończono w październiku 1830 roku. Kolejny rok miało zająć tworzenie cokołu oraz obróbka samej kolumny. Budowę nad piedestałem rozpoczęto zimą, a w Petersburgu panowały wtedy srogie mrozy. Auguste de Montferrand polecił wtedy łączyć zaprawę z wódką by uzyskać bardziej odporną na chłód konsystencję. W czerwcu 1832 roku piedestał był gotowy na przyjęcie monumentalnej kolumny.