Spójnik to spójnik koniunkcji. Spójnik to spójnik alternatywy. Spójnik to spójnik rzadziej spotykanej alternatywy wykluczającej (XOR). Spójnik to spójnik niewspółzachodzenia (według terminologii Jana Łukasiewicza), zwany też spójnikiem dysjunkcji lub funktorem Sheffera (NAND). Spójnik to spójnik równoważności. Spójnik to spójnik implikacji. Spójnik to spójnik jednoczesnego zaprzeczenia (według terminologii Jana Łukasiewicza), zwany też spójnikiem binegacji (NOR).
Na gruncie KRZ zdefiniować można funktory o dowolnej ilości argumentów, także trój- i więcej argumentowe. Samych spójników trójargumentowych zdefiniować można 256. Nie czyni się tego jedynie ze względu na brak takiej potrzeby praktycznej, podobnie jak nie używa się praktycznie wielu spójników dwu- czy nawet jednoargumentowych. W rzeczywistości do zapisu wszystkich twierdzeń KRZ wystarczyłby tylko jeden spójnik (binegacja lub dysjunkcja ). Stosowanie zbyt małej lub zbyt dużej liczby funktorów czyniłoby zapis wyrażeń KRZ nadmiernie skomplikowanym (zazwyczaj nie używa się także więcej niż kilku zmiennych zdaniowych).