thumb|240px|Maski (po 1933)

Henryk (Henoch) Barczyński, w licznych opracowaniach błędnie: Henryk Barciński (ur. 16 grudnia 1896 w Łodzi, zginął w 1941 w Tomaszowie Mazowieckim) – polski artysta malarz, grafik, ilustrator pochodzenia żydowskiego. W latach 1919–1921 członek grupy Jung Idysz. W latach 1939–1941 członek Koła Artystów w getcie tomaszowskim, ofiara okupacji hitlerowskiej.

Życiorys Urodził się w rodzinie ubogiego krawca Szmula Barczyńskiego (1834–1897) i Sary z Parzęczewskich. Naukę malarstwa rozpoczął w prywatnej szkole rysunków Jakuba Katzenbogena (Icka Kacenbogena) w Łodzi i kontynuował w Warszawie 1915–1916 w Szkole Sztuk Pięknych u Henryka Glicensteina.

Debiutował na Salonie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. 1919–1926 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie u profesorów Otto Gussmanna i Roberta Sterla.

W twórczości Barczyńskiego widoczne są wpływy Oskara Kokoschki i Marka Chagalla. W jego twórczości dominowała tematyka kultury żydowskiej. W 1925 otrzymał pierwszą nagrodę w Paryżu na konkursie Czerwonego Krzyża. W latach 1927–1933 przebywał w Berlinie. Po powrocie do Łodzi 1934 wystawił swoje prace w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych. Wystawiał też w Berlinie, Dreźnie, Tel-Awiwie i w Nowym Jorku.