Niezwykle ważnym składnikiem aktywności Krystyna Matwijowskiego była działalność organizacyjna w Uniwersytecie Wrocławskim i szerzej w środowisku historycznym. Po przejściu prof. Władysława Czaplińskiego na emeryturę w 1975 r. objął stanowisko kierownika Zakładu Historii Polski i Powszechnej XVI-XVIII wieku, które pełnił do 2006 r. W latach 1978–1981 był prodziekanem, a w 1985 roku dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Krótki okres rządów określił sam mianem „okresu burzy i naporu”, gdyż jako dziekan musiał m.in. bronić nie tylko dobrego imienia, ale i zatrudnienia pracowników Wydziału, którym wstrzymywano przesunięcia na stanowisko docenta. Aktywność Krystyna Matwijowskiego była śledzona nie tylko przez Służbę Bezpieczeństwa, ale również przez egzekutywę PZPR. Popierając działaczy antysocjalistycznych, prowadził jednoznaczną politykę kadrową dyskryminującą członków PZPR. Był jednym z inicjatorów działań zmierzających do zmiany nazwy Uniwersytetu i usunięcia z niej imienia Bolesława Bieruta oraz akcji „odkłamywania historii”. W związku z tymi działaniami w listopadzie 1985 r. został odwołany ze stanowiska dziekana przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego. W 1986 r.