Kazański dorobek językoznawstwa jest wciąż niedoceniany, a znaczna część chwały przypisywanej pracom de Saussure’a winna być oddana właśnie Kruszewskiemu i jego mistrzowi„Towards a history of linguistics in Poland: from the early beginnings to the end of the twentieth century”; wydawcy: E. F. K. Koerner,A. J. Szwedek; John Benjamins – Amsterdam, 2001; strona 212 i następne..
Główne idee szkoły kazańskiej Szkoła Baudouina de Courtenay i Kruszewskiego jako pierwsza wprowadziła rozgraniczenie pomiędzy statycznym a dynamicznym aspektem języka. Prawa statyczne odnoszą się do synchronicznego stanu języka, a prawa dynamiczne do rozwoju języka. Już przed de Saussurem rozróżniano język jako abstrakcyjny system od mówienia, czyli indywidualnej realizacji tego systemu. Kolejnym wkładem tej szkoły była koncepcja fonemu jako jednostki funkcjonalnej, dyferencyjnej, różnicującej znaczenia dwóch elementów językowych, jak p i b w wyrazach, prać i brać. Fonem jest zatem jednostką abstrakcyjną, należącą do systemu językowego, w odróżnieniu od dźwięku jako jednostki mowy, posiadającej cechy fizyczne. Podkreślano, że – wbrew młodogramatykom – nie tylko badania diachroniczne, ale również synchroniczne mają rację bytu.