W 1840 roku została założona kopalnia węgla kamiennego „Cleophas” (późniejszy „Kleofas”), którego współwłaścicielami byli Karol Godula i Loebel Freund. Jej zabudowa powstała po zachodniej stronie późniejszej ulicy F. Bocheńskiego, na wysokości szybu „Wschodniego II”. W 1862 roku została ona zamknięta, a nieczynny zakład wykupiła w 1880 roku spółka Georg von Giesches Erben. Nową głębinową kopalnię „Cleophas” wybudowano na Obrokach, w pobliżu torów kolejowych. W latach 1890–1891 przy współczesnej ulicy F. Bocheńskiego został wzniesiony szyb „Schwarzenfeld” (późniejszy „Wschodni I”), który istniał do lat 50. XX wieku.
W związku z rozwojem kopalni zakładu i wzrostem zatrudnienia, na przełomie XIX i XX wieku wzniesiono osiedle robotnicze, które powstało pomiędzy ulicami F. Bocheńskiego a Wiśniową, z czego na tych dwóch ulicach powstały pierwsze jednopiętrowe familoki osiedla. Najwięcej budynków powstało w latach 90. XIX wieku i na początku XX wieku.
W 1900 roku ulicy nadano nazwę Bernhardistrasse, a rok później Bismarckstrasse. W latach 20. XX wieku droga często zmieniała nazwy. Od 1920 roku nosiła ona nazwę ulica Bismarcka, od 1923 roku ulica Mikołaja Kopernika, od 1925 roku ulica Józefa Piłsudskiego, natomiast od 1928 roku ulica Feliksa Bocheńskiego.