W dwudziestoleciu międzywojennym XX w. pod numerem 90 funkcjonowało przedszkole i koedukacyjna Szkoła Powszechna nr 25 im. ks. K. Damrota. W latach 20. XX wieku powstał szyb „Schwarzenfeld II” (późniejszy „Wschodni II”), natomiast w latach 30. XX wieku, w okresie unieruchomienia kopalni „Kleofas”, rozpoczęto nielegalną eksploatację węgla kamiennego z biedaszybów, która znajdowały się w rejonie ulic Kochłowickiej i F. Bocheńskiego.

Po zajęciu Katowic przez Niemców na początku II wojny światowej, 6 września 1939 roku żołnierze niemieccy wyprowadzili z domu Teofila Patalonga, po czym ulicą F. Bocheńskiego doprowadzili go do pobliskich dołów i go rozstrzelali. W latach 1939–1945 droga nosiła nazwę Danzigerstrasse, po czym przywrócono jej poprzednią nazwę – ulica Feliksa Bocheńskiego.

W 1945 roku ks. bp Stanisław Adamski poświęcił kościół pw. śś. Cyryla i Metodego przy ulicy F. Bocheńskiego 147. W rejonie ulicy F. Bocheńskiego do 1949 roku istniał obóz pracy, w którym mieszkali więźniowie przymuszani do pracy w kopalni „Kleofas”. W kolejnych latach istniał tam hotel robotniczy. W latach 80. XX wieku po zachodniej stronie ulicy powstały hale magazynowe Katowickiej Giełdy Towarowej.