Prace wznowiono w połowie 1963 r. Obejmowały one m.in. usunięcia ok. 6,5 mln m³ ziemi i granitowych skał podłoża, zbudowania ośmiu nowych zespołów śluz (zamiast 28 starych), zbudowania 100 km szos oraz 22 mostów, w tym wielkiego mostu kolejowego i drogowego nad Cieśniną Gwardyjską niedaleko Wyborga. Mosty, część prac przy pogłębianiu szlaku oraz tor wodny i urządzenia nawigacyjne w Zatoce Wyborskiej wykonała strona radziecka, natomiast sam kanał, śluzy, linie elektryczne i system łączności na dzierżawionym terenie zrobili Finowie.
Nowa drogę wodną ponownie oddano uroczyście do użytku 5 sierpnia 1968 r. w obecności prezydenta Finlandii Urho Kekkonena. Do końca tego roku przez kanał przepłynęły 293 statki. Kanał o zapewnionej głębokości nawigacyjnej 4,35 metra i wymiarach w śluzach 85 metrów na 13,2 metra i głębokości 5,2 m umożliwia żeglugę statków o nośności do 2500 ton między portami śródlądowymi Wschodniej Finlandii a resztą Europy. Śródlądowe drogi wodne obejmują głębokowodne kanały systemu jezior Saimaa o łącznej długości 814 km i zapewnionej głębokości 4,2 metrów, główne kanały o łącznej długości 1560 km i zapewnionej głębokości 2,4 metra oraz ich odgałęzienia o długości 1203 km i minimalnej głębokości 2,4 metra. Daje to całkowitą długość 3577 km (dla porównania odległość z Moskwy do Barcelony wynosi 3600 km).