1 stycznia 1973 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a 1 sierpnia 1973 – stanowisko profesora zwyczajnego, które zajmował do formalnego przejścia na emeryturę 1 października 1986.

W 1975 wyjechał do Afryki, gdzie pracował kolejno na w Kenii (1975–1982), na w Nigerii (1982–1985), na Uniwersytecie Zimbabwe w Harare, stolicy Zimbabwe (1985–1989) oraz na kierowanym przez Leonarda Diniso Ngcongco Wydziale Historycznym Uniwersytetu Botswany w Gaborone, stolicy Botswany (1989–1999). W Kenii nawiązał kontakty z prezydentem Jomo Kenyattą i z Eustachym Sapiehą, aktywnym u schyłku życia jako przedsiębiorca. Do Nigerii przeniósł się, gdy prezydent Daniel Moi zamknął uczelnię w ramach represji po popartym przez studentów z 1 sierpnia 1982. Czas spędzony w tych krajach przyniósł owoce w postaci opracowań historii krajów, w których pracował, dziejów tamtejszych skupisk Polonii a także szerokiej działalności popularyzującej Polskę, jej przeszłość i kulturę.