W ostatnich latach panowania Augusta II Mocnego pod koniec lat dwudziestych panował wzmożony ruch budowlany, wzorowany na francuskim typie rezydencji entre cour et jardin (między dziedzińcem a ogrodem), który miał w Polsce własną tradycję rozwojową sięgającą pierwszej połowy XVII wieku. Powstał w tym czasie Pałac Błękitny (1726) Anny Orzelskiej, córki króla Augusta II Mocnego, założony na osi prostopadłej do ulicy, naśladujący typ warszawskiego pałacu późnobarokowego. Paradny dziedziniec ujęty został podkową korpusu. Żadna z siedzib magnackich nie dorównywała królewskiemu pałacowi, natomiast na prowincji taki typ rezydencji rozwijał się pod wpływem triumfu oligarchii magnackiej w tym czasie.