Wpływ na to miał architekt Augustyn Locci.
W architekturze pałacowej w pierwszej ćwierci XVIII wieku zaczęły przeważać pierwiastki francuskie. Francja stworzyła ideał barokowej siedziby monarszej i możnowładczej, oddziałując na architekturę świecką całej Europy. Wzorem był Wersal Ludwika XIV, ze swoim rozmachem założenia wiążący pałac z licznymi dziedzińcami i ogrodami.
W czasach panowania Augusta II Mocnego przystąpiono do organizowania przedsięwzięć budowlanych w Warszawie. Powołany został specjalny urząd budowlany, którym od 1715 kierował Joachim Daniel Jauch. August zamawiał projekty przebudowy zamków w Warszawie, Ujeździe, nawet w Wilanowie. Poprzestał tylko na dwóch inwestycjach: Ogrodzie Saskim i Białej Sali w Wilanowie. Koncepcja Osi Saskiej pochodziła zarówno od Augusta Mocnego, jak i głównego architekta Mateusza Daniela von Poppelmanna (twórca drezdeńskiego Zwingeru). W Warszawie podejmowano najwięcej przedsięwzięć budowlanych. Z jego uporządkowywaniem wiąże się powstanie w 1743 roku Komisji Brukowej stworzonej z inicjatywy marszałka Franciszka Bielińskiego, która miała uporządkować stolicę.