thumb|350px|Wymiana CO2 między powietrzem a oceanem.

Pompa biologiczna – w biogeochemii oceanów stanowi ogół procesów, transportujących węgiel ze strefy eufotycznej do głębi oceanu, w których pośrednią rolę odgrywają organizmy żywe.

Działanie pompy Pompę biologiczną stanowi głównie węgiel pochodzący od tonących ciał martwych organizmów i ich odchodów. Pewna część węgla osiąga dno oceanu w postaci rozpuszczonych związków organicznych przenoszonych przez tzw. downwelling.

Węgiel dociera do dna oceanu także w postaci związków nieorganicznych, np. węglanu wapnia (CaCO3), dawniej wchodzącego w skład żywych organizmów, które uległy zwapnieniu, np. otwornice, glony z grupy Coccolithophyceae czy Thecosomata. Ze względu na rolę jaką pełni węgiel w budowie organizmów, część węgla w postaci związków organicznych składa się na pompę miękkotkankową, a w nieorganicznych na pompę twardotkankową.

Materia organiczna ulegająca remineralizacji lub gniciu pod wpływem oddychania bakterii saprofitycznych uwalnia rozpuszczony dwutlenek węgla. Węglan wapnia także się rozpuszcza w stopniu zależnym od stężenia jonów węglanowych.