Turnieje Ważną część życia Ulryka stanowiły turnieje rycerskie, o których pisał w Służbie damom. Trudno w nich odróżnić fikcję od rzeczywistości; przyjmuje się jednak, że opisane w poemacie przygody zdarzyły się naprawdę, chociaż autor zwielokrotnił liczbę odbytych pojedynków. Mając dwadzieścia osiem lat, w 1226 roku Ulryk wracał z pielgrzymki do Rzymu. W drodze powrotnej zorganizował rycerską wyprawę, zwaną podróżą Wenus, której celem było stoczenie jak największej liczby pojedynków na kopie. Trasę oraz cel wyprawy ujawnił w liście wysłanym do rycerstwa. Wiodła ona z Mestre pod Wenecją do Brzecławia na pograniczu austriacko-morawskim. W czasie wyprawy Ulryk przebrany był za „panią Wenus” – alegorię miłości. Nosił na sobie damską odzież i miał przypięte do hełmu warkocze. Jego orszak ubrany był na biało. Tego typu maskarady nie były wówczas powszechne, ale nie były też czymś wyjątkowym. Według relacji Ulryka stoczył on w tym czasie (podróż trwała miesiąc) około trzystu walk.