Po śmierci ojca, jego spadkobierca Otton II dokonał politycznej wolty i poparł cesarza Rudolfa I Habsburga jako pana Austrii.
Twórczość Ulryk był autorem dwóch rycerskich poematów. Oba były napisane w połowie lat 50. XIII wieku, podczas gdy ich autor musiał na cztery lata zrezygnować z uczestniczenia w wielkiej polityce i wrócić do swoich posiadłości. W obu poematach daje się zauważyć pogląd autora o ułomności jego czasów. Upatruje on szansę w restytucji dawnego porządku, nie zdając sobie jednak sprawy, że w rzeczywistości dworzanie we wcześniejszych wiekach byli o wiele słabiej wykształceni, a co za tym idzie również ich maniery były mniej wysublimowane.
Służba damom Jest to rycerski poemat, częściowo wzorowany na Parsifalu Wolframa von Eschenbacha. Ulryk zachował w nim jednak niepowtarzalną oryginalność. Autor odważył się odejść od konwencji „pieśni porannej”, czyli opisów cierpienia rozstających się rankiem kochanków. Według niego, to właśnie dzień jest błogosławieństwem, natomiast noc swoją ciemnością rozdziela miłujących się ludzi. Jedynym od tego odstępstwem jest spędzenie nocy z ukochaną osobą. W dziele tym mamy do czynienia z dowcipną narracją i lekkim stylem. Wątki autobiograficzne krzyżują się w nim z wątkami fikcyjnymi.