Choć militarnie wypad miał znaczenie czysto propagandowe, zrzucono 5 bomb 250 kg oraz ręcznie 80 bomb zapalających o wadze 10 kg. Załodze udało się bezpiecznie wrócić do ParyżaTadeusz Wróbel, Po dwóch stronach. Francuskie lotnictwo morskie 1939-1942, „Lotnictwo Aviation International”, nr 10 (2017), s. 86-97, . Dwa dni później załoga bombardowała zakłady Heinkla w Rostocku, następnie 13 czerwca zbiorniki paliw pod Wenecją oraz zrzucała ulotki antywojenne na Rzym. 17 czerwca jej celem była włoska baza morska w Livorno.
Również wojska kolonialne posiadały 20 F.221 i F.222. Samoloty stacjonowały w Senegalu i Indochinach.
Wersje F.220.01 – prototyp z silnikami Hispano-Suiza 12Lbr – 1 sztuka F.220B – wersja transportowa F.220-0 – wersja produkcyjna F.220B – 4 sztuki F.221 – wersja poprawiona z zamkniętymi stanowiskami strzelców (10 zbudowanych, plus jeden F.221.01 prototyp) F.222 – ostateczna wersja produkcyjna F.222.1 – poprawiona wersja z chowanymi wieżyczkami strzeleckimi i podwoziem (11 zbudowanych, plus F.222.01 prototyp przebudowany z F.221.01) F.222.2 – F.222.1 – wersja z przeprojektowanym dziobem – 24 sztuki F.2220 – prototyp samolotu dla Air France jako Ville de Dalzar – 1 sztuka F.223 – wersja z podwójnym usterzeniem ogona i zmienioną aerodynamiką, silniki Hispano-Suiza HS14Aa08/09 1100 KM (820 kW) NC.223.1 –