Brytyjska odmiana języka angielskiego (, ) – odmiana języka angielskiego używana w Wielkiej Brytanii. W precyzyjniejszym rozumieniu: jedna ze standardowych form języka angielskiego (obok amerykańskiej), stosowana w nauczaniu tego języka, wykorzystująca brytyjskie konwencje ortograficzne, zaś w zakresie wymowy opierająca się na tzw. . Standard ten określany jest również jako . Poza Wielką Brytanią cieszy się popularnością również w Irlandii, Australii i Nowej Zelandii. zbiorcze określenie wszystkich wariantów języka angielskiego używanych na terenie Wielkiej Brytanii, w odróżnieniu od pozostałych odmian tego języka. Taką definicję podaje m.in. . Angielszczyzna brytyjska w formie mówionej jest wewnętrznie bardziej zróżnicowana niż inne jej odmiany używane na świecie. Nie istnieje instytucja regulująca język, a pod względem formalnym żadna odmiana dialektalna nie jest bardziej uprzywilejowana od innych. Pewnym prestiżem cieszy się jako socjolekt ponadregionalny, związany jednak w ogólnym odczuciu z wyższymi klasami społecznymi. Trzeba jednak zaznaczyć, że zaledwie 2% Brytyjczyków posługuje się na co dzień tą odmianą. W XXI wieku na znaczeniu zyskuje odmiana zwana .