według Romana Konieczkowskiego dopiero wiosną 1940. W rejonie dworca kolejowego, na wylocie tunelu od strony Żarnowej, a także na strzyżowskim rynku powstały baraki dla zakwaterowania ludzi sprowadzonych przez OT pod szyldem firmy zbrojeniowej , która wyposażyła personel we własne mundury. Miało być wśród nich wielu Austriaków. Część majstrów mieszkała w przyległym domu Ferdynanda Mikulskiego, który przekazywał informacje na potrzeby sabotażu kpr. Stanisławowi Mikulskiemu ps. Żmija. Do wywozu ziemi i dowozu materiałów konstrukcyjnych z dworca na miejsce budowy zatrudnieni zostali odpłatnie polscy furmani, a okoliczne stodoły służyły jako magazyny cementu, żwiru i stali zbrojeniowej. Według własnej relacji w kierowaniu dostawami materiałów budowlanych do budowy tunelu uczestniczył Franciszek Chrapkiewicz, który wcześniej najął się do pracy przy instalacjach elektrycznych. Całość realizacji tunelu miał nadzorować osobiście Fritz Todt. Składowane w pobliżu tunelu materiały wybuchowe były pozyskiwane przez żołnierzy Armii Krajowej do akcji dywersyjnych.