Z dniem 7 września 1915 awansował do stopnia chorążego, a z dniem 1 lipca 1916 mianowany został podporucznikiem. Od 21 sierpnia 1917 uczestniczył w 2 Kursie Wyszkolenia Piechoty Polskiej Siły Zbrojnej, a po jego zakończeniu został przydzielony do 1 pułku piechoty PSZ (późniejszego 7 pp Leg.). Awansowany do rangi kapitana został ze starszeństwem z dniem 12 października 1918. W listopadzie tego roku uczestniczył w rozbrajaniu okupantów. Za męstwo wykazane podczas walk, 7 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:
1 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do odradzającego się Wojska Polskiego i następnie służył w 3 pułku piechoty Legionów, 8 pułku piechoty Legionów i 9 pułku piechoty Legionów. Dowodząc grupą taktyczną, złożoną z III batalionu 9 pp Leg. oraz 2 baterii 12 pułku artylerii polowej, walczył z wojskami ukraińskimi pod Brzeżanami (16–21 czerwca 1919). Rozkazem z 5 września 1919 został zatwierdzony jako dowódca I batalionu 9 pp Leg. Przez dwa miesiące pełnił obowiązki dowódcy 9 pułku piechoty Legionów (od 16 lutego do 19 kwietnia 1920). Podczas wojny polsko-bolszewickiej, 18 maja 1920 został ranny w nogę w trakcie bitwy pod Lipskiem nad Berezyną.