Tutaj po raz pierwszy miał okazję podzielić się swoimi ideami. Znalazł pierwszych wielbicieli i zwolenników innowacji, jakie zaczął wprowadzać. Coraz bardziej upewniał się w przekonaniu, że zamiast ulepszać i poprawiać dotychczasową szkołę ujeżdżania, należy ją gruntowanie zmienić. Swoje obserwacje i próby realizował w oparciu o własne konie "nie zarażone maneżem". Po odbyciu kursu został przeniesiony do Asti. W 1894 r. wrócił do Tor di Quinto, tym razem jako instruktor. Następnie w 1895 r. oddelegowano go do szkoły w Pinerolo, z której jednak następnego roku został karnie usunięty za prywatny incydent i przeniesiony do Neapolu.
We wrześniu 1901 r. Caprilli otrzymał awans. W następnym roku, już w stopniu kapitana, został przeniesiony do Regimentu Kawalerii z Genui stacjonującego w Gallarate. Tu przygotowywał się do udziału w międzynarodowych zawodach hipicznych, jakie miały się odbyć w Turynie. W tym czasie główne założenia nowej szkoły jazdy już rozchodziły się pomiędzy oficerami włoskimi. Caprilli chciał wykorzystać zawody, aby ukazać wyższość wypracowanego przez siebie nowego stylu jazdy. W Międzynarodowych Zawodach Hippicznych, które rozegrane zostały w czerwcu 1902 r. (Concorso Ippico Internazionale), uczestniczyło 114 jeźdźców z 6 krajów: 12 Austriaków, 3 Belgów, 12 Francuzów, 13 Niemców, 12 Rosjan i 62 Włochów.