Włoscy kawalerzyści wygrali tylko jeden konkurs, a dokonał tego właśnie Caprilli. Był to konkurs skoku na odległość, w którym Caprilli skoczył na koniu Black Best 6 m 50 cm (W. Pruski podaje 6,60). Następny konkurs, skoku na wysokość, wygrał Francuz Charles Pujol, który na koniu Bukketin przeskoczył 183 cm, gdy tymczasem Caprilli na koniu Callisto osiągnął 160 cm, a na Melopo 170. Prasa bardzo niepochlebnie opisała występ swoich jeźdźców, nie szczędząc krytyki wobec nowego sposobu ujeżdżania. Caprilli, aby udowodnić swoje możliwości, następnego dnia w tym samym miejscu na prywatnych zawodach pokonał na Melopo wysokość 208 cm, ustanawiając nowy rekord Europy. Po tym skoku Caprilli nazywany był "latającym kawalerzystą”.
Teoretyk nowej szkoły jazdy W 1898 r. został oddelegowany do Parmy, gdzie stacjonował jego nowy regiment. W tym czasie zaczął spisywać swoje idee, korzystając z pomocy swojego ucznia kaprala Bianchettiego. W 1901 r. ukazały się w Przeglądzie Kawaleryjskim (Rivista di Cavalleria) pierwsze dwa artykuły Caprillego. Pierwszy z nich (nr styczeń-luty) zatytułowany "Założenia generalne sprzyjające lub uniemożliwiające dobre ujeżdżenie wojskowe" (Principi generali favorevoli o contrari allo sviluppo di una buona equitazione militare) – był to swego rodzaju manifest nowej szkoły jazdy.