1962–1975 prowadził wykłady z prawa administracyjnego w École pratique des hautes études (VI Sekcja Sorbony) w Paryżu.

Odbywał liczne podróże zagraniczne i wykładał na wielu uniwersytetach, m.in. w Londynie, Wyoming, Quebecu, Lizbonie, Portoryko, Helsinkach, Bolonii, a także w Instytucie Studiów Narodowych w Madrycie, na Wydziale Międzynarodowym w Luksemburgu, w Instytucie Uniwersyteckich Studiów Europejskich w Turynie, w Wyższej Szkole Nauk Administracyjnych w Spirze. Z ramienia UNESCO jako ekspert 1951–1952 na wzorach francuskich utworzył Brazylijską Szkołę Administracji Publicznej. Przygotował na zlecenie Organizacji Narodów Zjednoczonych program dotyczący służby publicznej w krajach rozwijających się (1969–1970). Współpracował także 1963–1974 z Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OCDE). Stale utrzymywał kontakty z Polską (trzykrotnie przyjeżdżał do kraju: 1960, 1964 i 1978) i działał w organizacjach polonijnych, był profesorem Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Upowszechnił na świecie myśl prakseologiczną Tadeusza Kotarbińskiego.

Przez długi czas pozostawał w kręgu zainteresowania Służby Bezpieczeństwa, m.in.