Zarys części ogólnej, którego jedynie część tomu I ukazała się w 1948 (wydrukowany zeszyt 2 został w 1950 wycofany z obiegu z przyczyn politycznych).
Po II wojnie światowej Po uwolnieniu, przez Paryż powrócił do Krakowa i objął ponownie Katedrę Nauki Administracji i Prawa Administracyjnego UJ.
Pełnił również obowiązki wiceprzewodniczącego Prezydium Rady Naczelnej Stronnictwa Demokratycznego.
W 1946 rząd Polski zgłosił jego kandydaturę na sędziego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze.
W roku akademickim 1948/1949 korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia i w związku z odmową przedłużenia go poprosił ministra oświaty o przeniesienie w stan spoczynku bez uposażenia emerytalnego. 31 sierpnia 1951 został zwolniony ze stanowiska profesora nadzwyczajnego.
Po wyjeździe z Polski osiadł w Paryżu i pracował od 1959 jako dyrektor ds. badań naukowych w Krajowym Centrum Badań Naukowych, a po przejściu na emeryturę – jako członek honorowy w stopniu dyrektora. 1952–1959 profesor publicznego prawa porównawczego na Uniwersytecie w Saarbrücken, gdzie utworzył i kierował Instytutem Badań Porównawczych i Zbliżenia Prawa Europejskiego.