Friedrich Wilhelm von Gärtner (ur. 10 grudnia 1791 w Koblencji, zm. 21 kwietnia 1847 w Monachium) – niemiecki architekt, przedstawiciel stylu arkadowego (działający głównie w Monachium), dyrektor artystyczny manufaktury porcelany na zamku Nymphenburg (od 1822), rektor Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (od 1841).
Obok Leo von Klenzego uważany za czołowego architekta Bawarii w okresie panowania króla Ludwika I Wittelsbacha. Zaprojektował wiele obiektów przy Ludwigsstrasse, jednej z czterech reprezentacyjnych ulic Monachium.
Życiorys Gärtner był synem Johanna Andreasa Gärtnera, architekta zaangażowanego, między innymi, w budowę pałacu książąt elektorów (Kurfürstliches Schloss) w Koblencji. W 1809 podjął studia architektoniczne na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Karla von Fischera. W 1812 wyjechał najpierw do Karlsruhe, gdzie studiował u Friedricha WeinbrenneraUczniem Weinbrennera był również Heinrich Hübsch, uważany za twórcę stylu arkadowego., a następnie do Paryża (1814), gdzie studiował u Jeana-Baptisty Rondeleta i najprawdopodobniej u Charlesa-Pierre'a-Josepha Normanda. W Paryżu Gärtner zapoznał się z pracami Charles'a Perciera i Pierre'a Fonataine'a a także Jeana-Nicolasa-Louisa Duranda. Następnie spędził trzy lata we Włoszech (w Rzymie, Neapolu i na Sycylii).