Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę znalazł się na terenie okupacji sowieckiej we Lwowie (przez pewien czas zamieszkiwał z Gomułką). Po ataku Niemiec na ZSRR pod koniec czerwca 1941 ewakuowany na wschód. Podczas ewakuacji został ranny w obie nogi i umieszczony w izbie chorych w Dunajewce. We wrześniu 1941 powołany na instruktora Wydziału Kadr Kominternu z zadaniem opieki nad byłymi członkami KPP. Od lipca 1943 działał w radzieckim obozie partyzanckim na Białorusi z postawionym przez Komintern zadaniem przygotowania do działań Polską Partię Robotniczą. W styczniu 1944 przerzucony przez Moskwę na Lubelszczyznę w celu nawiązania utraconego (po aresztowaniu przez Gestapo sekretarza PPR Pawła Findera i odpowiedzialnej za łączność radiową Małgorzaty Fornalskiej) kontaktu z Komitetem Centralnym PPR. Kontakt nawiązał przekazując do Moskwy list od Gomułki, dokumenty Krajowej Rady Narodowej oraz charakterystyki Władysława Gomułki i Bolesława Bieruta. Grupę Kasmana pozostawiono na Lubelszczyźnie jako niezależny od PPR punkt łączności z Moskwą. Leon Kasman nie chciał podporządkować się kierownictwu PPR z Gomułką na czele, twierdząc, że polecenia może przyjmować tylko z Moskwy. Przebywał w dowodzonych przez Mieczysława Moczara oddziałach Armii Ludowej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Leon Kasman · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.