Podczas niemieckiej obławy 15 marca 1944 został ranny w nogę.

Od 8 września 1944 był redaktorem naczelnym „Trybuny Wolności”. Od października 1944 do lutego 1945 był kierownikiem Wydziału Propagandy KC PPR w Lublinie (nadzorował „Głos Ludu” i „Trybunę Wolności”), a od marca 1945 do lutego 1946 kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PPR. Od 3 maja 1945 z ramienia tej partii był posłem do Krajowej Rady Narodowej. W latach 1945–1948 był członkiem KC PPR, a następnie – po utworzeniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej – do listopada 1968 zasiadał w Komitecie Centralnym tej partii. Pełnił mandat posła na Sejm PRL I kadencji w latach 1952–1956 w okręgu Płock, III kadencji w latach 1961–1965 w okręgu Chorzów i IV kadencji w latach 1965–1969 w okręgu Szczecinek.

Był zastępcą przewodniczącego Centralnego Urzędu Planowania i dyrektorem Spółdzielni Wydawniczej „Książka” oraz (od 10 maja 1947) członkiem rady nadzorczej Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa”. W następnym roku został skierowany po raz pierwszy na stanowisko redaktora naczelnego „Trybuny Ludu” (wskutek narastających w partii konfliktów określanych mianem „walki z kosmopolityzmem” odwołany został z tej funkcji w grudniu 1953).