W II Rzeczypospolitej mały|Zabudowania monasteru Trójcy Świętej w Wilnie Nie chcąc dopuścić do rozproszenia wspólnoty, biskup wileński i litewski Eleuteriusz (Bogojawleński) umożliwił mniszce Ninie oraz pozostałym siostrom osiedlenie się w zabudowaniach męskiego monasteru Trójcy Świętej, położonego przy ulicy Ostrobramskiej, w centrum Starego Miasta. Sytuacja materialna klasztoru była znacznie trudniejsza niż przed I wojną światową. Zakonnice straciły majątki ziemskie nadane im przed wojną przez władze carskie, a skonfiskowane przez nie instytucjom katolickim lub polskim właścicielom. Zachowano im jedynie 240 ha lasu w majątku Wiatrówka, który był darowizną z rosyjskich lasów państwowych, oraz 67 ha pola z letnim domem w okolicach Nemenczyna. Mimo tego kronika monasteru przekazuje informację, że normalne życie wspólnoty – mimo wszystkich trudności – zostało odbudowane. Szczególną czcią zakonnice otaczały Wileńską Ikonę Matki Bożej. Potwierdza to fakt, że w 1921 patriarcha moskiewski Tichon potwierdził wybór mniszki Niny (Bataszowej) na przełożoną klasztoru i nagrodził ją prawem noszenia krzyża napierśnego.