8 listopada tego samego roku arcybiskup wileński i litewski Eleuteriusz nadał jej godność ihumeni.
Po części w związku z okolicznościami jego powstania, władze polskie uważały żeński klasztor prawosławny w Wilnie za zbędny i dążyły do jego likwidacji. W związku z tym zakonnice zostały obłożone wysokim czynszem za korzystanie z budynków monasteru Trójcy Świętej, również upaństwowionego po I wojnie światowej, lecz wynajmowanego kilku prawosławnym wspólnotom monastycznymU. A. Pawluczuk, Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej, ss. 206–208.. W latach 1928–1931 ihumenia Nina (Bataszowa) prowadziła z władzami rozmowy w sprawie umorzenia części długu. Prosiła o przekazanie klasztorowi zapomogi w wysokości 2768,28 zł i zobowiązywała się do jej zwrotu w 18 ratachU. A. Pawluczuk, Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej, s. 209.. Poparta przez metropolitów warszawskich – najpierw Jerzego, a następnie Dionizego, przełożona wspólnoty konsekwentnie prosiła również od 1918 o pozwolenie na połączenie żeńskich wspólnot monastycznych św. Marii Magdaleny w Wilnie i w BerezweczuMonaster w Berezweczu, założony w 1901, został zlikwidowany w 1923 (reaktywowany w niepodległej Białorusi w 2004). i na zezwolenie im na objęcie wileńskiej cerkwi św. Michała razem z zabudowaniami dawnej szkoły.