Sukcesja Korona francuska nie może być przedmiotem indywidualnej dyspozycji. Król ani żaden inny organ nie może wyznaczyć swojego następcy, gdyż prawo (najpierw wybór przez 12 parów, a następnie automatyczne przejmowanie władzy przez najstarszego syna) jest nienaruszalne. Król nie ma prawa do oddania władzy, abdykacji czy rezygnacji ze sprawowania władzy.
W celu zapewnienia pewności, że następca tronu jest faktycznie synem królewskim, utrwalił się zwyczaj publicznego porodu królowych Francji. Instytucja króla funkcjonuje bez przerwy (umarł król, niech żyje król!) i jest instytucją o pochodzeniu boskim. Król, chociaż nie jest członkiem stanu duchownego, posiada pewne atrybuty sakralizacji (np. wiara w moc czynienia cudów). W przypadku nieobecności, śmierci lub małoletniości króla władzę czasowo przejmuje w jego imieniu regent - królowa lub książę krwi.
Następca tronu musi spełniać cztery warunki: być mężczyzną, najstarszym (primogenitura) synem króla (poza wypadkami wyjątkowymi) i być wyznania rzymskokatolickiego.
Bibliografia «», Historia mensuel G. Duby, R. Mandrou, Historia kultury francuskiej. X-XX wiek, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967
Kategoria:Monarchia francuska Kategoria:Historia Francji