Klasyfikacja srokosza i pokrewnych mu taksonów przez wiele lat była kwestią sporną. Tradycyjnie wyróżniano około 20 podgatunków L. excubitor. Do połowy lat 90. XX wieku dzierzby: srokosz i śródziemnomorska (L. meridionalis), zamieszkująca Półwysep Iberyjski i południe Francji, były uznawane za jeden gatunek. Jeszcze wcześniej te dwa taksony uznawano po prostu za jeden gatunek, w obrębie którego wyróżnić można podgatunki „północne” i „południowe”. Od lat 90. niektórzy autorzy proponowali podział srokosza na północny gatunek L. excubitor i południowy L. meridionalis (do tego drugiego, oprócz podgatunku meridionalis, włączano podgatunki z Wysp Kanaryjskich, północnej Afryki oraz południowej i środkowej Azji aż po południe Rosji); takie ujęcie systematyczne zastosowali m.in. autorzy 13. tomu Handbook of the Birds of the World wydanego w 2008. Badanie mtDNA, którego wyniki opublikowano w 2010, wskazuje na to, że dzierzba śródziemnomorska jest gatunkiem monotypowym, zaś ptaki z Wysp Kanaryjskich, północnej Afryki, Bliskiego Wschodu i Rosji (po Jenisej) należą do srokosza. Podgatunki borealis, sibiricus, bianchii, mollis i funereus z Ameryki Północnej oraz środkowej i wschodniej Azji, włączane dawniej do L.