Lucyfer ziejący ogniem Narayan w marcu 1969 roku przeżył operację ratująca mętniejącą soczewkę oczu. Warunkiem powrotu do zdrowia było spędzenie pewnego czasu w ciemności. Z oczyma zasłoniętymi bandażami pozostając w szpitalu Narayan czuł się niepewnie. Na ten czas jego oczyma stał się służący Sam. Troskliwie, prawie z czułością pomagał mu w każdej czynności zabawiając pisarza rozmową. Godzinami wspominał udział w kompanii wojennej, problemy z piciem, występy w chórze kościelnym i odegrana kiedyś rolę Lucyfera. Swoją gadaniną Sam nie dopuszczał prawie do głosu rodziny odwiedzającej pisarza. Dzień przed zdjęciem bandaży Sam postanowił uczcić przyjęciem. Pisarz miał wrażenie, że tuż obok niego w ciemnościach jego opiekun tęgo popija. I rzeczywiście, tym razem jego przewodnik prowadząc go nie wiadomo dokąd wzbudził w nim niepokój. Pisarz czuje lęk słysząc od Sama, że otaczającą go ciemność wypełniają grzeszne zmysłowe rzeźby kamienne, że otacza go ogień buchający z ust Lucyfera, którego rolę grał kiedyś Sam. Zdezorientowanego pisarza Sam wyprowadza najpierw z pokoju, a potem nawet ze szpitala. Przerażony, zagubiony w ciemnościach nie ufa już Samowi. Nie wiedząc gdzie jest, obawiając się węży przeczekuje noc na ziemi obok chrapiącego Sama.